Logo
Slogan

Pomoc psychologiczno-pedagogiczna

Podczas pracy zdalnej z uczniami rozwijamy ich kreatywne myślenie. Wykorzystanie własnej wyobraźni może przynieść zaskakujące efekty w tym przypadku literackie.

Pr0szę o przeczytanie

Petasumowa kraina

   Jest to wielka nieskończona przestrzeń w której logika nie ma żadnego znaczenia. Po niebie latają kapelusze, zamiast samochodów jeżdżą wielkie cylindry, a mieszkańcy tego miejsca mieszkają w porcelanie. Kraina jest światem utopijnym. Nie ma w nim władzy ani dyktatury. Ludzie żyją szczęśliwie według swoich praw. W każdy poniedziałek odbywa się konkurs na najpiękniejsze kapelusze świata. Niektórzy artyści tworzą cuda o jakich nikomu by się nie śniło. Zaczynając od akwariowych nakryć głowy i kończąc na nieskończenie wielkich wieżowcach z wielorakich meloników. Każdy chciałby mieszkać w takim miejscu. Taka kraina to marzenie każdej modystki.

  Igor Gonera klasa VIII d

 

Gratuluję Igorowi wyobraźni.

                                          Ewa Wójcikiewicz -pedagog

Pogoda ducha

Kiedy dni są trudne i nieznośne,
czasem monotonne i szare,
za oknem leje deszcz,
Ty uśmiechnij się.

Kiedy poczujesz smutek i żal
piach nagle sypnie w oczy
droga wydaje się tylko pod górę
Ty uśmiechnij się

Kiedy zło tego świata zmęczy,
kłamstwo oplecie jak pajęczyna,
fałsz silnie chwyci za gardło,
Ty uśmiechnij się

Radość i pogoda ducha,
ma czarodziejską moc,
jak za pomocą różdżki,
zmieni na lepsze Twój los.

 


Znajdujemy się w sytuacji wyjątkowej, która podważa poczucie bezpieczeństwa, wymaga szybkiej adaptacji w atmosferze stałej niepewności. Nie mamy kontroli nad sytuacją i to budzi lęk, niepokój o życie i zdrowie nasze oraz naszych bliskich. To, co odczuwamy, jest zupełnie naturalne, zrozumiałe. Nie należy temu zaprzeczać. Dobrze poobserwować, kiedy te uczucia się nasilają, a kiedy zmniejszają, i spróbować nad nimi zapanować, przekierować uwagę naszą i dziecka na pozytywne rzeczy.

Pewnym sposobem poradzenia sobie z tym stanem jest podejmowanie działań związanych z poszukiwaniem wsparcia, czyli najczęściej możliwości wygadania się przed bliskimi czy znajomymi.

Dzieci przeżywają nie tyle sam fakt istnienia koronawirusa (ten jest dla nich dość abstrakcyjny), ile reagują na lęk i niepewność rodziców, na nieustanne oglądanie i słuchanie wiadomości na temat pandemii. Bardzo ważne jest, by zachować balans i nie przesadzać ze śledzeniem doniesień medialnych. Można wyznaczyć sobie czas, w których poszukujemy informacji na temat sytuacji w Polsce i na świecie, żeby nie być podłączonym bez przerwy do strumienia newsów.

Zadbajmy o różnorodność tematów w czasie rozmów rodzinnych. Częste mówienie o epidemii i jej konsekwencjach nie zmieni sytuacji, a może eskalować niepokój, bezradność, smutek czy złość. Dlatego zalecana jest tzw. postawa drużynowa, czyli mówienie, że sobie poradzimy. I że to jest normalne, że się boisz. Absolutnie nie można obśmiewać dziecięcych lęków ani mówić, że to nic poważnego, że to minie i że nic się nie stanie. Zamiast tego warto mówić, że trzeba mieć nadzieję, że wszystko będzie dobrze. Albo że na pewno jakoś będzie, jakby nie było. I nie wykorzystywać obecnej sytuacji jako sposobu wychowawczego w stylu: „jak nie będziesz słuchał mamy, to cię zje koronawirus”. Przyglądajmy się temu, co w relacji z dzieckiem robimy ze swoim własnym lękiem. Często dzieci są właśnie tym najlepszym powodem, żeby nad nim zapanować. I zastanowić się, czy w ich obecności zbytnio nie korzystam ze sposobów na rozładowanie tego lęku, czyli: nie krzyczę, nie straszę, nie zachowuję się kompulsywnie.

Obecnie szczególnie ważne jest, by dbać o odporność somatyczną i psychiczną. Poszukać sposobów redukcji napięcia, odreagowania, dla niektórych dobre na czas epidemii będzie zajęcie się gotowaniem, dla innych ćwiczenia fizyczne, medytacja, słuchanie muzyki relaksacyjnej, odniesienie się do sfery duchowej czy kulturalnej. Sporo osób podejmuje aktywności, na które nie miało do tej pory czasu. Gramy w gry planszowe, zajmujemy się rękodziełem, wykonujemy prace plastyczne, integrujemy się przy naprawach domowych czy odnawiamy kontakty ze znajomymi. Pamiętajmy, że to, na co mamy wpływ, to atmosfera w rodzinie. Skupiajmy się nad tym, co zależy od nas!

 

Godziny pracy pedagoga Szkoły Podstawowej w Mstowie

w roku szkolnym 2020/2021

 

Pedagog szkolny - Ilona Szczypińska klasy 0 - III, śr - od 8.00 - 14.00, czw - 8.00 - 13.00

Psycholog szkolny - Agata Nowak pon - 8.00 - 11.00, 9.00 - 12.00 naprzemiennie, czw - 8.00 - 10.00


mgr Ewa Wójcikiewicz klasy IV - VIII

PONIEDZIAŁEK

WTOREK

ŚRODA

CZWARTEK

PIĄTEK

 

9.20 - 15.20 

 

7.50 - 14.20

7.50 - 13.20

8.20 - 15.20

8.25-12.25 

Rodzicu – chroń swoje dziecko!

 

Dopalacze

Miały pobudzać organizm, a go niszczą. Sięgają po nie coraz młodsze osoby, nieświadome skutków, jakie może nieść za sobą ich zażywanie. Dopalacze, bo o nich mowa, zbierają w tym roku śmiertelne żniwo. Jak ochronić przed nimi dziecko? Jakie zachowania powinny wzbudzić naszą czujność.

Czym są dopalacze?

Dopalacze to substancje psychoaktywne, których zażycie wywołuje w organizmie określone stany: halucynacje, pobudzenie, euforię czy odurzenie. Sami farmakolodzy mają problem z ustaleniem, co można kwalifikować jako dopalacz. Niektórzy nazywają je narkotykami, które jeszcze do niedawna były legalne.

Dopalacze naturalnego pochodzenia, a więc zioła, zawierają substancje halucynogenne, a wśród nich związki pozyskane z muchomora plamistego lub czerwonego, kratoma, powoju hawajskiego czy szałwii wieszczej. Jeden dopalacz zawiera w sobie mieszankę wielu roślin, z których każda zawiera trujące alkaloidy. Zażycie tak toksycznego związku może wywołać nieodwracalne dla naszego organizmu skutki. W skrajnych przypadkach prowadzi do śmierci.

 

Gdy tylko zauważysz, że twój nastolatek dziwnie się zachowuje, jego działania są nieprzewidywalne, a nastroje zmienne, jak najszybciej ustal, jaka jest tego przyczyna.

Objawy zatrucia

Dopalacze są bardzo niebezpieczne dla naszego organizmu. Mogą uszkodzić wszystkie narządy. To, jak zadziałają na organizm, uzależnione jest od wielu czynników – wpływ ma rodzaj dopalacza, dawka, jaką się wzięło, ilość substancji toksycznych, okoliczności zażycia, np. wypity przy okazji alkohol czy mieszanie z innymi narkotykami. Istotny jest też wiek, waga oraz stan zdrowia osoby, która zażyła dopalacz.

Najczęstsze objawy po dopalaczach to:

  • stany lękowe,
  • zaburzenia rytmu serca, migotanie przedsionków,
  • bóle głowy,
  • bóle w klatce piersiowej,
  • bezsenność,
  • kłopoty z koncentracją,
  • nadmierna potliwość,
  • oczopląs,
  • szczękościsk,
  • omamy wzrokowe i słuchowe,
  • nudności, wymioty.

Zażycie dużej dawki dopalaczy może prowadzić do gwałtownych skoków ciśnienia, zawału serca, udaru mózgu, niewydolności nerek i wątroby, a także silnych napadów agresji i braku kontroli nad własnych zachowaniem.

Jak pomóc?

Najważniejsza jest rozmowa i dobry kontakt z dzieckiem. Nigdy nie powinnaś być nadmiernie podejrzliwa. Jednak jeżeli nastolatek od dłuższego czasu dziwnie się zachowuje, ciągle przesiaduje w swoim pokoju, nie chce z tobą rozmawiać, znika gdzieś ze znajomymi, ma huśtawki nastrojów – od radości, wręcz euforii, do ogromnego smutku albo złości – łatwo wpada w szał, a jego działania są nieprzewidywalne – możesz mieć do czynienia z dopalaczami. Zmianom w psychice towarzyszą również objawy somatyczne takie jak: utrata apetytu, wręcz jadłowstręt, przekrwienie gałek ocznych, permanentna bezsenność, wymioty i biegunka.

Co zrobić, gdy dziecko bierze dopalacze? Niezbędna może okazać się fachowa pomoc – wizyta u psychologa, pedagoga szkolnego, a nawet u terapeuty uzależnień. Czasem konieczna może być zmiana środowiska, odcięcie od rówieśników, którzy mają zły wpływ na twoje dziecko. Ważne jest także, aby ustalić, dlaczego dziecko sięgnęło po narkotyki. Czy ma jakieś poważne kłopoty, czy było po prostu ciekawe nowej używki. Pamiętaj, aby nigdy nie zostawiać dziecka samego z problemem.

 

Pedagodzy

 


Sposoby spędzania wolnego czasu – propozycje uczniów naszej szkoły:

- nauczyć się jakiś figur na trampolinie

-zrobić trening

- nauczyć psa jakiś sztuczek

- nadrobić zaległości jeśli jakieś mamy

- pobawić się z młodszym rodzeństwem

- porozmawiać ze swoimi przyjaciółmi

- odnowić kontakty

- przygotować ozdoby świąteczne

- zrobić prezent lub niespodziankę dla rodzicą

- zaplanować święta Wielkanocne

- zrobić zdjęcia

- rozwijać swoje pasje

- przeczytać zaległe lektury

- nauczyć się układu tanecznego

- stworzyć swoją grę planszową

-nadrobić seriale -można pójść na spacer w miejsca gdzie nie ma ludzi - zacząć uprawiać sport

-ja w wolnym czasie nic nie robię bo nie mam chwilowo wolnego czasu

- biegam na dworze -gram w planszówki -spędzam czas z rodziną - rozmawiam z kolegami przez telefon.

-rozwijanie swoich pasji - próbowanie czegoś czego jeszcze nie robiliśmy np. zacząć rysować - spędzić czas z rodziną np. grając w gry towarzyskie.

- wolnym czas spędzam na dworze i rozwijam swoje umiejętności akrobatyczne, - z bratem gram w gry planszowe -rysuje i bawię się ze swoimi zwierzakami

-pomoc mamie w gotowaniu

-pomoc mamie w pracach ogrodowych, sadzenie roślin

-gry w karty

- zabawy z zwierzakami domowymi

-spacer

- na początku bardzo ucieszyłem się że mamy wolne i nie musimy chodzić do szkoły ,zero nauki lekcji ale jednak wszystko się zmieniło mamy zadawane musimy odrabiać lekcje .Jednak najgorsze że nie możemy się spotykać i nigdzie wychodzić ,ja zorganizowałem sobie czas i gram na komputerze , zacząłem robić szałas w ogrodzie i jestem z niego bardzo zadowolony , ze stołu w kuchni zrobiliśmy stół do ping ponga i uczę się grać.W ciepłe dni pod wieczór jak nie ma wiatru gramy w lotki tj.babingtona .


Uczeń bezpieczny w Internecie

Dbaj o swoją prywatność.

  • Nie podawaj w sieci swojego imienia i nazwiska, numer pesel, adresu zamieszkania, numeru telefonu. Przed założeniem konta na portalu, na którym niektóre dane mogą być wymagane, skonsultuj się z rodzicami.
  • Zastanów się dwa razy przed publikacją zdjęć w sieci. Pamiętaj, że w Internecie nic nie ginie – nawet jeśli w przyszłości usuniesz fotografię, nie masz gwarancji, że ktoś inny jej nie zapisał czy nie przesłał dalej. W sieci umieszczaj tylko takie zdjęcia, które nie zaszkodzą Ci dziś lub za jakiś czas.
  • Ogranicz dostęp do swojego profilu, tak aby mieli do niego wgląd tylko znajomi.

Ogranicz zaufanie.

  • Bądź ostrożny w rozmowach z osobami poznanymi przez Internet. Pamiętaj, że po drugiej stronie ekranu może być każdy – niezależnie od tego, jak wiarygodnie udaje osobę w Twoim wieku. Zgłaszaj wszelkie niepokojące sygnały dorosłym.
  • Nie otwieraj podejrzanych linków ani załączników, zwłaszcza tych przesyłanych przez obcą osobę. Nie klikaj w nieprawdopodobnie brzmiące nagłówki artykułów– to może być wirus.
  • Pamiętaj, że nie wszystko, co przeczytasz w sieci jest prawdą. Internet jest pełen niesprawdzonych informacji z nierzetelnych źródeł.

Nie bądź obojętny, reaguj.

  • Gdy natkniesz się na coś niepokojącego w sieci porozmawiaj o tym z osobą dorosłą. Większość portali ma także opcję zgłoszenia treści niezgodnych z prawem lub regulaminem strony.
  • Gdy zauważysz przejawy hejtu czy cyberprzemocy, bezwzględnie zwróć się
    z tym do rodziców. Pamiętaj, że udostępnianie, przychylne komentowanie czy nawet „lajkowanie” obraźliwych treści czyni Cię współwinnym.

Odpowiedzialność

  • Pamiętaj, że wrzucanie do sieci zdjęć innej osoby lub informacji o niej bez jej zgody jest niezgodne z prawem.
  • Przed rejestracją na danym portalu zapoznaj się z jego regulaminem. Przykładowo - zgodnie z zasadami Facebooka, konto może utworzyć tylko osoba, która ukończyła 13 lat.
  • Wrzucając linki, cytaty i inne treści bądź uczciwy i podawaj ich źródło.

Netykieta

  • Zapoznaj się z NETYKIETĄ, czyli zbiorem zasad dobrego zachowania
    w sieci.
  • Traktuj innych z kulturą i szacunkiem. Komentując czyjeś zdjęcie/post bądź uprzejmy.
  • Biorąc udział w dyskusji weź pod uwagę, że druga strona ma prawo do innego zdania.
  • Unikaj rozsyłania spamu czy internetowych łańcuszków.

 

Na podstawie: „Jak być bezpiecznym w sieci, czyli informacje dla uczniów jak bezpiecznie korzystać z Internetu” Aleksandra Dziektarz.

Przydatne linki:

https://sieciaki.pl/,

http://necio.pl/,

https://www.youtube.com/user/SheepliveCartoons/videos https://beinternetawesome.withgoogle.com/pl_all

 

 

pedagodzy szkolni

Helena Ujma, Ewa Wójcikiewicz

 


 

Drodzy uczniowie, rodzice, nauczyciele!

Informujemy, że na czas zawieszenia stacjonarnych zajęć szkolnych kontakt z pedagogami jest możliwy drogą mailową:

helena.ujma@szkolamstow.pl – klasy 0-III

ewa.wojcikiewicz@szkolamstow.pl – klasy IV-VIII

od poniedziałku do piątku w godzinach 8:00-15:00.

Zachęcamy również do zapoznawania się z treściami zamieszczanymi w zakładce „Pomoc Psychologiczno-Pedagogiczna”. Zapraszamy do kontaktu!

Uczniu, zwróć się do pedagoga gdy:
-potrzebujesz pomocy,
-masz problemy i nie wiesz jak je rozwiązać,
-znalazłeś się w konflikcie z rówieśnikami lub nauczycielem,
-masz ciekawe pomysły i chciałbyś się nimi podzielić,
-chciałbyś z kimś po prostu porozmawiać.

Rodzicu, zwróć się do pedagoga gdy:
-Masz trudności wychowawcze i chciałbyś o tym porozmawiać,
-Nie wiesz, gdzie szukać pomocy a niepokoi Cię zachowanie dziecka,
-Chcesz porozmawiać o zachowaniu dziecka,

- Czujesz się zagubiony w nowych warunkach nauki zdalnej związanych z pandemią.

Informujemy również, że w związku z zaistniałą sytuacją stanu epidemicznego POWIATOWA PORADNIA PSYCHOLOGICZNO – PEDAGOGICZNA udziela WSPARCIA PSYCHOLOGICZNEGO w formie telefonicznej (034/3229201) i mailowej (poradniap@czestochowa.powiat.pl) w godzinach pracy poradni -8.00 – 15.30.

 

Godziny pracy pedagoga Szkoły Podstawowej w Mstowie

w roku szkolnym 2019/2020

 

 

mgr Ewa Wójcikiewicz klasy IV - VII

 

PONIEDZIAŁEK

WTOREK

ŚRODA

CZWARTEK

PIĄTEK

8.00 - 8.50

9.35 - 12.45

8.00 - 8.50

9.35 - 12.45

8.00 - 8.50

10.25 - 13.30

8.00 - 12.00

8.00 - 11.40

12.25 - 14.45

 

 

 

mgr Helena Ujma  klasy 0 - III

 

 

WTOREK

CZWARTEK

PIĄTEK

 

10:10- 13:10

 

 

11:30-15:00

 

8:00-11:30

 

Dobre sposoby gdy zaczynasz się nudzić

 

  1. Wysprzątaj mieszkanie
  2. Ułóż wszystkie książki / filmy / ubrania / kubki.
  3. Zrób sobie prosty trening
  4. Przygotuj prezent dla przyjaciela.
  5. Przemebluj swój pokój .
  6. Naucz się czegoś praktycznego np. gotować jajka na miękko
  7.  Przeczytaj coś klasycznego np. „POTOP”
  8. . Dowiedz się więcej o swoich preferencjach np. zawodowych (wybór szkoły już blisko)
  9. Zadzwoń do dawnego znajomego
  1. .Naucz się grać na instrumencie np. flecie

11.Zrób filmik „jak najlepiej zagospodarować czas”

     12.  Zaplanuj podróż marzeń

  1. Pobiegaj po podwórku w towarzystwie piłki, psa……

14. Zagraj  w planszówkę z rodziną

     15. Zainteresuj się sytuacją czymś nowym np. co w trawie piszczy

Resztę pomysłów pozostawiam Tobie pomyśl, zrealizuj, podziel się z innymi.

                                          Powodzenia - pedagogdzy

 


 

Jak organizować dzieciom warunki do nauki w domu?
ORGANIZACJA I HIGIENA MIEJSCA NAUKI DOMOWEJ

 Każdemu dziecku należy zapewnić w domu stałe miejsce do pracy, kącik, w którym mogłoby ono przechowywać swoje książki, zeszyty i przybory szkolne. Stół, tak samo jak krzesło powinny być dostosowane do wymiarów ciała ucznia. Jedno z podstawowych wskazań higieny dotyczy oświetlenia pokoju, w którym uczeń pracuje. Pokój ten powinien być jasny, światło zaś powinno padać z lewej strony pracującego- u dzieci praworęcznych, a u leworęcznych odwrotnie. Należy przy tym pamiętać, że nie tylko słabe, ale jednocześnie jaskrawe światło jest szkodliwe, wywołuje zmęczenie wzroku. Dla zdrowia dziecka i wydajności jego pracy bardzo ważne jest oddychanie świeżym powietrzem. Należy wobec tego przyzwyczajać dzieci, aby przed rozpoczęciem pracy przewietrzały pokój.
Samodzielna praca ucznia wymaga wysiłku umysłowego i skupienia uwagi, w związku z czym nawet najlepiej zorganizowany "kącik pracy" i przestrzeganie zasad higieny nie przyczynią się same do podniesienia wydajności pracy ucznia, jeśli otoczenie domowe nie zapewni mu ciszy niezbędnej do nauki. Gwar w otoczeniu dziecka odrabiającego lekcje rozprasza uwagę, a niekiedy wręcz uniemożliwia mu skupienie uwagi i przygotowanie zadanej pracy. Ważne jest też ułożenie książki w stosunku do oczu. Książka nie powinna leżeć płasko na stole, aby przy czytaniu nie pochylać głowy.
PLAN DNIA UCZNIA
Duży wpływ na wyniki nauki domowej wywiera dzienny rozkład zajęć domowych ucznia. Dzieci potrzebują pomocy w racjonalnym gospodarowaniu własnym czasem. Szkolne i domowe obowiązki ucznia wymagają starannego uporządkowania. Pora nauki powinna być stała, co zazwyczaj ułatwia adaptację do pracy i zapobiega szkodliwemu pośpiechowi. Najodpowiedniejszą porą do nauki zdalnej są godziny dopołudniowe, przy czym najlepiej, aby dziecko rozpoczynało naukę o stałej porze, około godziny 8.00 - 9.00.

PRZEBIEG NAUKI DOMOWEJ

Przed przystąpieniem do odrabiania zadanych lekcji uczeń powinien ustalić kolejność ich wykonania, rozplanować pracę w czasie i dopiero wówczas rozpocząć pracę nad wykonaniem tych zadań.
Uczeń, przystępując do odrabiania lekcji, powinien zabierać się do najtrudniejszych i najważniejszych zadań. Zadania trudniejsze powinien przeplatać łatwiejszymi, pisemne-ustnymi.
W trakcie nauki domowej potrzebny jest odpoczynek. Stosowanie krótkich przerw w pracy jest bardzo ważne, najkorzystniej jeśli  zastosujemy je gdy dziecko zakończy rozpoczętą pracę lub dojdzie do jakiegoś punktu. Narastające zmęczenie zmniejsza koncentrację dziecka. Przerwy pozwalają na uporządkowanie przeczytanych informacji i powiązanie ich w logiczną całość. Przerwy w trakcie odrabiania lekcji nie mogą jednak być zbyt długie (10-15min.), aby dziecko nie zapomniało przez ten czas, czego się nauczyło. Z drugiej zaś strony nie należy zbyt długo uczyć się bez przerwy, gdyż zmęczenie powoduje gorsze i mniej trwałe przyswajanie wiadomości.

POMOC W NAUCE
Pomoc rodziców powinna zasadniczo polegać na dopilnowaniu, aby dziecko uczyło się o ustalonej porze dnia oraz aby wiedziało, czego ma się uczyć. Jeśli jest to możliwe, dobrze jest wspólnie z dzieckiem ustalić plan wykonania zadań, a następnie kontrolować, czy dziecko ten plan realizuje, w tym czy pamięta o robieniu sobie przerw.  Jeśli jednak uczeń nie rozumie czegoś lub mimo czynionych prób nie może sobie poradzić z jakimś zagadnieniem, trzeba mu pomóc. Nie należy jednak spieszyć się od razu z gotowym wyjaśnieniem, lecz raczej pokierować za pomocą pytań i poleceń jego rozumowaniem, czasem wskazać odpowiednią lekturę albo naprowadzić na właściwą drogę, tak aby uczeń sam znalazł rozwiązanie. Obowiązuje tu ogólna zasada wychowywania tak, aby dziecko nie szło na łatwiznę, lecz aby było wdrażane do podejmowania wysiłku oraz aby budziło i rozwijało w sobie inicjatywę , pomysłowość i samodzielność. Jeśli dziecko zasadniczo nie ma problemów z nauką i jest samodzielne wystarczy kontrola wykonanej pracy, oraz adekwatna informacja zwrotna, pochwała za dobrze wykonaną pracę. Dzieciom w młodszym wieku szkolnym pomoc rodziców w odrabianiu prac domowych daje poczucie bezpieczeństwa, radości, zadowolenia, kształtuje się ogromna więź uczuciowa. Dziecko wyrastające w atmosferze miłości, poszanowania dla nauki i wysiłku w nauce utwierdzi się w przekonaniu, że nauka jest ważna i potrzebna. Rodzic poprzez zainteresowanie nauką dziecka, kontrole, rozmowy, objaśnianie problemów, wyrabia stosunek systematyczności, pilność i sumienność. Pozytywne nastawienie, mówienie o nauce spokojnie i z entuzjazmem wpływa na efektywność wyników w nauce.

Pedagodzy szkolni
Ewa Wójcikiewicz, Helena Ujma

Opracowano na podstawie: „Nauka domowa ucznia - referat dla rodziców” K. Sałańskiej (https://www.edukacja.edux.pl/p-31540-nauka-domowa-ucznia-referat-dla-rodzicow.php)

 

Przejawy agresji – „ustawki” wśród dziewcząt

Problem agresji wśród dziewcząt narasta z roku na rok. Na co dzień w środowisku szkolnym można spotkać wiele przykładów niewłaściwego zachowania dziewczyn wobec siebie, ale jeśli pojawiają się incydentalnie nie budzą większego niepokoju. Tymczasem przemoc fizyczna czy psychiczna niesie za sobą bardzo poważne konsekwencje i może doprowadzić do tragedii. Sprawdź, jak zapobiegać jawnej i ukrytej przemocy dziewcząt.

Przemoc fizyczna wśród dziewczyn

Przemoc fizyczna jest najłatwiej rozpoznawalną formą agresji i najbardziej gwałtownym sposobem okazywania niechęci, złości, negatywnych emocji przeciwko drugiej osobie. Lub sposobem na zaistnienie w grupie rówieśniczej. Niektóre dziewczyny dopuszczają się przemocy fizycznej wobec koleżanek z klasy, szkoły czy przypadkowo spotkanych dziewczyn poza szkołą. Między innymi takie formy zachowań agresywnych jak bicie się z koleżankami zaczęły dominować szczególnie w starszych klasach szkoły podstawowej. Przemoc może być środkiem do osiągnięcia celu (by zabrać telefon komórkowy, pieniądze) lub powstać bez żadnego konkretnego powodu. Wystarczy, że ktoś znajduje przyjemność w zadawaniu bólu, zarówno fizycznego jak i emocjonalnego.

Przemoc fizyczna stosowana przez dziewczyny może przejawiać się jako:

  • bicie,
  • kopanie,
  • poszturchiwanie,
  • szczypanie,
  • popychanie i odpychanie,
  • potrząsanie,
  • szarpanie,
  • gryzienie,
  • wykręcania rąk,
  • ciągnięcie za włosy,

Zaostrzoną formą wspomnianych agresywnych zachowań są tzw. „Ustawki”, czyli zaplanowane wcześniej starcie fizyczne dwóch osób lub grup.

Uzasadnianie agresji

Sprawczynie agresji pytane o jej przyczyny najczęściej winą obarczają swoje ofiary. Swoje zachowanie uzasadniają najczęściej tym, że ofiara:

  • wypowiedziała pod ich adresem komentarz,
  • czyni uwagi dotyczące ich stroju, wyglądu,
  • głupio się uśmiecha,
  • patrzy w ich stronę, „mierzy ich spod byka”,
  • jest wredna,
  • niewłaściwie odpowiada na zadane pytanie,
  • kontaktuje się z chłopakiem, który im się podoba,
  • odmawia spełnienia ich próśb (a raczej poleceń).

Jak niepewność przeradza się w agresję

Sprawczynie przemocy czując się zaniepokojone czyimś spojrzeniem czy uśmiechem przekształcają to poczucie zagrożenia w agresję. Aby pozbyć się niepewności stosują przemoc. Każdy powód nawet najbardziej błahy (spojrzenie, uśmiech, niewinna uwaga, przypadkowe zdarzenie) może wywołać atak agresji.

Jak sobie radzić z przejawami agresji wśród dziewcząt w szkole?

Strategie postępowania w przypadku wykrycia przemocy wśród uczennic
Czujność

  • Uważnie obserwuj uczennice i uczniów w czasie zajęć i podczas przerw.
  • W czasie przerw zwracaj uwagę na dziewczyny i kontroluj miejsca, w których zbierają się w grupy. Najczęstszymi miejscami, gdzie zdarzają się akty przemocy są korytarze, wnęki, łazienki i boiska szkolne, a także obszary poza szkołą.
  • Reaguj na nawet najmniej poważny przejaw agresji wśród dziewczyn.
  • Nie stosuj taryfy ulgowej wobec dziewczyn, wymierzając sankcje za przekraczanie przez nie norm obowiązujących w szkole.


Postawa altruistyczna

  • Kształtuj postawy altruistyczne sprzyjające pozytywnemu i harmonijnemu tworzeniu się więzi międzyludzkich, dla której ma znaczenie szanowanie godności, zdrowia i życia, autonomii innej osoby, tolerancja, współodczuwanie i opiekuńczość.
  • Poświęcaj więcej uwagi uczniom i temu, co dzieje się w klasie − wychowawca, który nie interesuje się zbytnio swoją klasą traci autorytet i kontrolę nad nią, przyczyniając się pośrednio do powstawania w klasie układu lobbingu.
  • Pomagaj dziewczynom krzywdzonym przez koleżanki znaleźć swoje miejsce w grupie: doceniaj ich pracę, odwagę mówienia na forum klasy, podkreślaj talenty czy zainteresowania, stwarzaj sytuacje, w których będą mogły odnieść sukces, rozwijaj ich samodzielność, przydzielaj zadania lub obowiązki na miarę ich możliwości. Pomysły na zadania można opracować wspólnie z pedagogiem czy psychologiem, włączając również rodziców uczennicy.
  • Na lekcjach wychowawczych rozmawiaj o ważnych dla uczniów sytuacjach z życia codziennego i o swoich emocjach. Poważnie traktuj odczucia uczniów i nazywaj je. Tylko w ten sposób można budować u nich zdolność radzenia sobie z przemocą. Młodzież ma trudności z określaniem własnych stanów emocjonalnych. Ani szkoła, ani środowisko rodzinne, gdzie brakuje czasu na rozmowy, nie sprzyjają rozwojowi umiejętności wyrażania i nazywania własnych uczuć.


Wczesna reakcja na konflikt

  • Odpowiednio wcześnie reaguj w przypadku konfliktów i omawiaj je z uczniami. Umiejętność rozwiązywania konfliktów należy do podstawowych kompetencji nauczyciela. Jeśli zabraknie tej zdolności, w grupie pojawia się niepewność. Bardzo szybko pojedyncze uczennice wykorzystują szansę, aby sięgnąć po władzę. Skupią wokół siebie koleżanki i w bardzo krótkim czasie budują strukturę władzy.
  • Realizuj wspólne stanowisko wypracowane przez całą radę pedagogiczną wobec problemu przemocy wśród dziewczyn. W szkole powinien działać system przeciwdziałania przemocy, który jasno określa: obowiązujące normy, procedury działania i współpracy w zakresie rozwiązywania konfliktów oraz reagowania wobec przejawów przemocy. Jego zasady musza obowiązywać wszystkich uczestników społeczności szkolnej.

Na podstawie artykułu Bożeny Winczewskiej „Agresja wśród dziewczyn- raport.” (https://www.portaloswiatowy.pl/organizacja-zajec-szkolnych/agresja-wsrod-dziewczyn-raport-9610.html# )

 

 

 

DROGI RODZICU!

Każde dziecko rozwija się we własnym tempie. Jednak często popełniamy błąd, porównując nasze dziecko z innymi dziećmi w podobnym wieku. Zadajemy sobie pytanie, dlaczego nasz sześciolatek nie potrafi bawić się klockami, gdy dziecko znajomych robi to z zapamiętaniem nawet przez godzinę. W późniejszym okresie nie możemy znaleźć wspólnego języka z synem, córką, uczniem, gdy inni rodzice, nauczyciele mają świetny kontakt z dziećmi. Pragniemy także rozwijać dziecięce zainteresowania, zachęcać je do poznawania otaczającego świata, ale nie wiemy, jak to zrobić, pamiętajmy że;

SZUKANIE POMOCY JEST OZNAKĄ SIŁY, A NIE SŁABOŚCI…

Wspólnie możemy o wiele więcej czynić dobrego dla naszych dzieci…

W przypadku nie tylko wątpliwości, serdecznie zapraszam…

pedagodzy Szkoły Podstawowej  w Mstowie

kontakt telefoniczny; 34-3284 107 ;

 

wew. 24 – mgr Ewa Wójcikiewicz 

wg harmonogramu pracy

 

 

aśka1.jpg

 

DZIECI Z ZESPOŁEM ASPERGERA SĄ WŚRÓD NAS

Prezentacja została oparta na książce „Mam zespół Aspergera Podręcznik dla uczniów i nauczycieli” Tekst: Karolina Dyrda, Jolka Rosińska Ilustracje: Edyta Ołdak Koncepcja scenariuszy:
Edyta Ołdak, Pozytywsie.pl Michał Kłosiński.
Zagadnienia zawarte w prezentacji skierowane są do uczniów, nauczycieli i rodziców. Przedstawia zagadnienia które warto znać o ludziach z Aspergerem – co czują, co myślą, czego pragną.

 

pdf prezentacja_Asperger.pdf

 

Samookaleczanie – jak pomagać

Mimo iż często niewidoczne i niedostrzegane przez otoczenie, samouszkodzenia są zjawiskiem dość powszechnie występującym w społeczeństwie. Najczęściej pojawiają się w okresie dojrzewania lub wczesnej dorosłości i mają tendencję do utrzymywania się przez kilka lub kilkanaście lat. Z wiekiem zjawisko to wydaje się wygasać.

Choć wiele osób dokonuje samouszkodzeń, wciąż bardzo rzadko traktowane są one jako oddzielny problem kliniczny. Często przyjmuje się, iż stanowią po prostu jeden z objawów innych zaburzeń, takich jak zaburzenie z pogranicza (borderline) czy też zaburzenia odżywiania.

Warto jednak zauważyć, że tak naprawdę samouszkodzenia pełnią dla jednostki bardzo ważne funkcje psychologiczne (np. redukcji napięcia) i niekoniecznie muszą towarzyszyć innym zaburzeniom. Co więcej, ważne jest odróżnienie samouszkodzenia od próby samobójczej. Intencja, w przypadku samobójstwa, odnosi się do ucieczki od bólu, do zabicia świadomości raz na zawsze. Natomiast w przypadku samouszkodzeń, chodzi nie tyle o zabicie, ale o zmianę świadomości, o uwolnienie się od nieprzyjemnych uczuć (np. gniewu, wstydu), bądź o przywołanie jakichkolwiek uczuć (w przypadku osób, które czują „emocjonalną pustkę”), po to, by następnego dnia żyć dalej. Samo samouszkodzenie nie służy temu, by się zabić, jednak prawdą jest, iż osoby autoagresywne częściej przejawiają tendencje samobójcze. Co więcej, samookaleczanie społecznie uznawane jest zazwyczaj za zachowanie wybitnie „anormalne”, znacznie odbiegające od normy, które przeraża i budzi wstręt. Ludzie boją się tego zachowania u innych, unikają rozmowy na ten temat, często udają, że nic takiego nie miało miejsca. Powoduje to, iż także osoby samouszkadzające się rezygnują najczęściej z opowiadania o swoim doświadczeniu.

Sposoby zadawania sobie ran bywają bardzo różne. Najczęściej spotykaną formą jest nacinanie skóry. Zwykle dotyczy to skóry ramion, dłoni czy nóg, ale może być to twarz, klatka piersiowa czy nawet genitalia. Niektóre z innych spotykanych rodzajów samookaleczeń to: przypalanie papierosem, poparzenia wodą bądź innymi substancjami chemicznymi, a także bicie siebie, drapanie, wbijanie w ciało ostrych przedmiotów lub połykanie ich. Niektóre formy autoagresji wydają się nawet trochę wpisywać do kanonu zachowań zwykłych, np. obgryzanie paznokci czy skórek. A jednak to zachowanie, bardzo często pojawiające się pod wpływem silnego stresu, także należy zaliczyć do samookaleczania się (choć oczywiście w mniej drastycznym stopniu, jak w przypadku osoby nacinającej swoją skórę).

Jak dotąd nie udało się dokładne ustalenie rozpowszechnienia zjawiska samookaleczeń. Jest to związane zwłaszcza ze wstydem i brakiem chęci ujawnienia się osób, których ten problem dotyczy. Kolejną przeszkodą w ustaleniu rozpowszechnienia zjawiska autoagresji jest traktowanie jej tylko jako jednego z objawów towarzyszących zaburzeniu osobowości typu borderline lub zachowaniu samobójczemu. Ponadto, trudności mogą wynikać również stąd, że zachowanie samouszkadzające często trwa latami, i nie wiedzą o tym nawet osoby z najbliższego otoczenia.Jakie funkcje pełnią samookaleczenia?
Główną funkcją samookaleczeń jest zazwyczaj redukcja napięcia i zmniejszenie bólu psychicznego. Po dokonaniu samouszkodzenia osoby często czują się lepiej i są w stanie wrócić do swojego życia.

Okaleczanie ciała może służyć także przekształceniu cierpienia psychicznego w fizyczne, czyli bardziej namacalne. Pozwala to na odzyskanie pewnej kontroli nad wewnętrznym bólem i sytuacją (funkcja ochronna).

Co ciekawe, po akcie samouszkodzenia następuje zazwyczaj etap pielęgnowania rany. W zjawisku samookaleczenia się mamy zatem do czynienia z potrójną funkcją. Jest tu ofiara – czyli osoba karana, prześladowca – czyli krający oraz pocieszyciel, który opatruje rany. Osoba samookaleczająca się może być świadoma wszystkich tych postaci lub jedynie wybranych.

Samookaleczenia można traktować także jako formę komunikatu. Osoby autoagresywne często tłumią w sobie odczucia gniewu i złości. Z czasem przekonanie o niemożności bezpośredniego ujawnienia tłumionego gniewu rozszerza się na wszelkie inne uczucia. Osoba taka jest przekonana, że nie ma prawa mieć własnych potrzeb, życzeń oraz uczuć. Akt autoagresji ma więc na celu uzewnętrznienie tej wielości zakazanych emocji i chwilowe uśmierzenie ogromnego napięcia, wywołanego przez niemożność bezpośredniej ekspresji emocjonalnej.


Autoagresja to często także próba zakomunikowania innym o swoim cierpieniu. Często właśnie samookaleczanie się stanowi dla osoby jedyną dostępną formę komunikacji z otoczeniem.

Samookaleczenia mogę również pełnić funkcję swoistego łącznika między ja duchowym i ja cielesnym. Osoby autodestrukcyjne często odnoszą wrażanie, że ich ciało jest martwe. Uszkodzenie ciała, poczucie bólu, a zwłaszcza widok czerwieni krwi, która jest symbolem życia, upewnia te osoby, że wciąż żyją.

Funkcji jakie pełnią dla jednostki samouszkodzenia jest naprawdę wiele i nie sposób założyć z góry jak będzie w konkretnym przypadku. Dlatego w pracy psychoterapeutycznej niezwykle ważna jest uważność na to, czemu służą samookaleczenia temu konkretnemu klientowi. To samo zachowanie, może pełnić zupełnie odmienne funkcje u dwóch różnych osób.

Podsumowując: samookaleczenie mówi nam zawsze o wielkim cierpieniu, przez jakie ktoś przechodzi. Mimo iż zachowanie to wydaje nam się często niezrozumiałe i przerażające, zawsze p Drukuj stronę »

^ do góry