Logo
Slogan

Pomoc pedagogiczna

 

GODZINY PRACY PEDAGOGA  SZKOŁY PODSTAWOWEJ

w roku szkolnym 2017/2018

mgr Ewa Wójcikiewicz

PONIEDZIAŁEK

WTOREK

ŚRODA

CZWARTEK

PIĄTE  K

8.00 - 15.00

 

8.10-15.00

 

8.00-14.00

 

8.00-13.00

 

8.00-14.00

 

 

mgr Joanna Bielawska

 

WTOREK

 

 

ŚRODA

 

 

CZWARTEK

 

PIĄTEK

14.25 – 15.55

(1 godz. 30 min.)

12.40 – 15.55

(3 godz. 15 min.)

13.10 – 15.55

(2 godz. 45 min)

8.00 - 16.30

(8 godz. 30 min)

Zadania pedagoga szkolnego

 

Zadania pedagoga szkolnego,

w tym zajęcia rewalidacyjne;

13.20 – 14.20 (7h lek.)

oraz

14.45 – 15.55

konsultacje dla rodziców i nauczycieli

 

Zadania pedagoga

szkolnego,

w tym zajęcia rewalidacyjne

13.20 – 14.20 (7h lek.)

oraz

14.00 – 15.55

konsultacje dla rodziców i nauczycieli

 

 

Zadania pedagoga

szkolnego

w tym

11.30 -13.30

zajęcia korekcyjno – kompensacyjne kl. I – IV

oraz

8.00 – 10.00 / 15.00 – 16.30

konsultacje dla nauczycieli

i rodziców

 

 

DROGI RODZICU!

Każde dziecko rozwija się we własnym tempie. Jednak często popełniamy błąd, porównując nasze dziecko z innymi dziećmi w podobnym wieku. Zadajemy sobie pytanie, dlaczego nasz sześciolatek nie potrafi bawić się klockami, gdy dziecko znajomych robi to z zapamiętaniem nawet przez godzinę. W późniejszym okresie nie możemy znaleźć wspólnego języka z synem, córką, uczniem, gdy inni rodzice, nauczyciele mają świetny kontakt z dziećmi. Pragniemy także rozwijać dziecięce zainteresowania, zachęcać je do poznawania otaczającego świata, ale nie wiemy, jak to zrobić, pamiętajmy że;

SZUKANIE POMOCY JEST OZNAKĄ SIŁY, A NIE SŁABOŚCI…

Wspólnie możemy o wiele więcej czynić dobrego dla naszych dzieci…

W przypadku nie tylko wątpliwości, serdecznie zapraszam…

pedagodzy Szkoły Podstawowej  w Mstowie

kontakt telefoniczny; 34-3284 107 ;

wew. 32 - mgr Joanna Bielawswka – opieka nad oddziałami przedszkolnymi oraz klasami I – IV szkoły podstawowej;

wew. 24 – mgr Ewa Wójcikiewicz – opieka nad klasami V – VII szkoły podstawowej oraz klasami II –III gimnazjum

wg harmonogramu pracy

 

 

aśka1.jpg

 

DZIECI Z ZESPOŁEM ASPERGERA SĄ WŚRÓD NAS

Prezentacja została oparta na książce „Mam zespół Aspergera Podręcznik dla uczniów i nauczycieli” Tekst: Karolina Dyrda, Jolka Rosińska Ilustracje: Edyta Ołdak Koncepcja scenariuszy:
Edyta Ołdak, Pozytywsie.pl Michał Kłosiński.
Zagadnienia zawarte w prezentacji skierowane są do uczniów, nauczycieli i rodziców. Przedstawia zagadnienia które warto znać o ludziach z Aspergerem – co czują, co myślą, czego pragną.

 

pdf prezentacja_Asperger.pdf

 

Samookaleczanie – jak pomagać

Mimo iż często niewidoczne i niedostrzegane przez otoczenie, samouszkodzenia są zjawiskiem dość powszechnie występującym w społeczeństwie. Najczęściej pojawiają się w okresie dojrzewania lub wczesnej dorosłości i mają tendencję do utrzymywania się przez kilka lub kilkanaście lat. Z wiekiem zjawisko to wydaje się wygasać.

Choć wiele osób dokonuje samouszkodzeń, wciąż bardzo rzadko traktowane są one jako oddzielny problem kliniczny. Często przyjmuje się, iż stanowią po prostu jeden z objawów innych zaburzeń, takich jak zaburzenie z pogranicza (borderline) czy też zaburzenia odżywiania.

Warto jednak zauważyć, że tak naprawdę samouszkodzenia pełnią dla jednostki bardzo ważne funkcje psychologiczne (np. redukcji napięcia) i niekoniecznie muszą towarzyszyć innym zaburzeniom. Co więcej, ważne jest odróżnienie samouszkodzenia od próby samobójczej. Intencja, w przypadku samobójstwa, odnosi się do ucieczki od bólu, do zabicia świadomości raz na zawsze. Natomiast w przypadku samouszkodzeń, chodzi nie tyle o zabicie, ale o zmianę świadomości, o uwolnienie się od nieprzyjemnych uczuć (np. gniewu, wstydu), bądź o przywołanie jakichkolwiek uczuć (w przypadku osób, które czują „emocjonalną pustkę”), po to, by następnego dnia żyć dalej. Samo samouszkodzenie nie służy temu, by się zabić, jednak prawdą jest, iż osoby autoagresywne częściej przejawiają tendencje samobójcze. Co więcej, samookaleczanie społecznie uznawane jest zazwyczaj za zachowanie wybitnie „anormalne”, znacznie odbiegające od normy, które przeraża i budzi wstręt. Ludzie boją się tego zachowania u innych, unikają rozmowy na ten temat, często udają, że nic takiego nie miało miejsca. Powoduje to, iż także osoby samouszkadzające się rezygnują najczęściej z opowiadania o swoim doświadczeniu.

Sposoby zadawania sobie ran bywają bardzo różne. Najczęściej spotykaną formą jest nacinanie skóry. Zwykle dotyczy to skóry ramion, dłoni czy nóg, ale może być to twarz, klatka piersiowa czy nawet genitalia. Niektóre z innych spotykanych rodzajów samookaleczeń to: przypalanie papierosem, poparzenia wodą bądź innymi substancjami chemicznymi, a także bicie siebie, drapanie, wbijanie w ciało ostrych przedmiotów lub połykanie ich. Niektóre formy autoagresji wydają się nawet trochę wpisywać do kanonu zachowań zwykłych, np. obgryzanie paznokci czy skórek. A jednak to zachowanie, bardzo często pojawiające się pod wpływem silnego stresu, także należy zaliczyć do samookaleczania się (choć oczywiście w mniej drastycznym stopniu, jak w przypadku osoby nacinającej swoją skórę).

Jak dotąd nie udało się dokładne ustalenie rozpowszechnienia zjawiska samookaleczeń. Jest to związane zwłaszcza ze wstydem i brakiem chęci ujawnienia się osób, których ten problem dotyczy. Kolejną przeszkodą w ustaleniu rozpowszechnienia zjawiska autoagresji jest traktowanie jej tylko jako jednego z objawów towarzyszących zaburzeniu osobowości typu borderline lub zachowaniu samobójczemu. Ponadto, trudności mogą wynikać również stąd, że zachowanie samouszkadzające często trwa latami, i nie wiedzą o tym nawet osoby z najbliższego otoczenia.Jakie funkcje pełnią samookaleczenia?
Główną funkcją samookaleczeń jest zazwyczaj redukcja napięcia i zmniejszenie bólu psychicznego. Po dokonaniu samouszkodzenia osoby często czują się lepiej i są w stanie wrócić do swojego życia.

Okaleczanie ciała może służyć także przekształceniu cierpienia psychicznego w fizyczne, czyli bardziej namacalne. Pozwala to na odzyskanie pewnej kontroli nad wewnętrznym bólem i sytuacją (funkcja ochronna).

Co ciekawe, po akcie samouszkodzenia następuje zazwyczaj etap pielęgnowania rany. W zjawisku samookaleczenia się mamy zatem do czynienia z potrójną funkcją. Jest tu ofiara – czyli osoba karana, prześladowca – czyli krający oraz pocieszyciel, który opatruje rany. Osoba samookaleczająca się może być świadoma wszystkich tych postaci lub jedynie wybranych.

Samookaleczenia można traktować także jako formę komunikatu. Osoby autoagresywne często tłumią w sobie odczucia gniewu i złości. Z czasem przekonanie o niemożności bezpośredniego ujawnienia tłumionego gniewu rozszerza się na wszelkie inne uczucia. Osoba taka jest przekonana, że nie ma prawa mieć własnych potrzeb, życzeń oraz uczuć. Akt autoagresji ma więc na celu uzewnętrznienie tej wielości zakazanych emocji i chwilowe uśmierzenie ogromnego napięcia, wywołanego przez niemożność bezpośredniej ekspresji emocjonalnej.


Autoagresja to często także próba zakomunikowania innym o swoim cierpieniu. Często właśnie samookaleczanie się stanowi dla osoby jedyną dostępną formę komunikacji z otoczeniem.

Samookaleczenia mogę również pełnić funkcję swoistego łącznika między ja duchowym i ja cielesnym. Osoby autodestrukcyjne często odnoszą wrażanie, że ich ciało jest martwe. Uszkodzenie ciała, poczucie bólu, a zwłaszcza widok czerwieni krwi, która jest symbolem życia, upewnia te osoby, że wciąż żyją.

Funkcji jakie pełnią dla jednostki samouszkodzenia jest naprawdę wiele i nie sposób założyć z góry jak będzie w konkretnym przypadku. Dlatego w pracy psychoterapeutycznej niezwykle ważna jest uważność na to, czemu służą samookaleczenia temu konkretnemu klientowi. To samo zachowanie, może pełnić zupełnie odmienne funkcje u dwóch różnych osób.

Podsumowując: samookaleczenie mówi nam zawsze o wielkim cierpieniu, przez jakie ktoś przechodzi. Mimo iż zachowanie to wydaje nam się często niezrozumiałe i przerażające, zawsze pełni ono określone funkcje psychologiczne, czyli czemuś służy. Odkrycie znaczenia, jakie ukryte jest za samouszkodzeniami, może pomóc cierpiącej osobie pełniej zrozumieć siebie, swoją sytuację i w konsekwencji zaprzestać tego aktu. Dlatego naprawdę istotne jest, aby osoby samouszkadzające się pokonały barierę milczenia i udały się do psychoterapeuty. Z tego naprawdę można wyjść.

 

Uczeń niepełnosprawny w szkole ogólnodostępnej

Wzmacnianie poczucia bezpieczeństwa uczniów ze szczególnymi potrzebami edukacyjnymi

Budowanie systemu wsparcia oraz organizacja pomocy psychologiczno - pedagogicznej dla uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi .

Nowe regulacje prawne zawarte zostały w rozporządzeniach:

•              w sprawie udzielania i organizacji pomocy psychologiczno - pedagogicznej w publicznych przedszkolach, szkołach i placówkach

•              w sprawie warunków organizowania kształcenia, wychowania i opieki dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych oraz niedostosowanych społecznie w przedszkolach, szkołach i oddziałach ogólnodostępnych lub integracyjnych

•              w sprawie warunków organizowania kształcenia, wychowania i opieki dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych oraz niedostosowanych społecznie w specjalnych przedszkolach, szkołach i oddziałach oraz ośrodkach

•              w sprawie rodzajów i szczegółowych zasad działania placówek publicznych

•              w sprawie ramowych statutów publicznego przedszkola oraz szkół publicznych

•              w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych

•              w sprawie szczegółowych zasad działania publicznych poradni psychologiczno-pedagogicznych, w tym publicznych poradni specjalistycznych

•              w sprawie ramowego statutu publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej, w tym publicznej poradni specjalistycznej

Rozporządzenie w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej

edukacyjnych uczniów, wynikających w szczególności ze:

1)                         szczególnych uzdolnień;

2)                         niepełnosprawności;

3)                         choroby przewlekłej;

4)                         niedostosowania społecznego;

5)                         zagrożenia niedostosowaniem społecznym;

6)                         specyficznych trudności w uczeniu się;

7)                         zaburzeń komunikacji językowej;

8)                         sytuacji kryzysowych lub traumatycznych;

9)                         niepowodzeń edukacyjnych;

 

10)                         zaniedbań środowiskowych związanych z sytuacją bytową ucznia i jego rodziny, sposobem spędzania czasu wolnego, kontaktami środowiskowymi;

11)                         trudności adaptacyjnych związanych z różnicami kulturowymi lub ze zmianą środowiska edukacyjnego, w tym związanych z wcześniejszym kształceniem za granicą;

12)                         innych potrzeb dziecka.

 

• Kto udziela pomocy psychologiczno-pedagogicznej?

Pomocy psychologiczno-pedagogicznej udzielają, prowadzący zajęcia z uczniem, nauczyciele, wychowawcy grup wychowawczych oraz specjaliści, w szczególności, psycholodzy, pedagodzy, logopedzi i doradcy zawodowi, we współpracy z:

1)                  rodzicami uczniów;

2)                  poradniami psychologiczno-pedagogicznymi, w tym poradniami specjalistycznymi;

3)                  placówkami doskonalenia nauczycieli;

4)                  innymi przedszkolami, szkołami i placówkami;

5)                  organizacjami pozarządowymi oraz innymi instytucjami działającymi na rzecz rodziny, dzieci i młodzieży

 

Pomoc psychologiczno-pedagogiczna jest udzielana z inicjatywy:

1)                  ucznia;

2)                  rodziców ucznia;

3)                  nauczyciela, wychowawcy grupy wychowawczej lub specjalisty, prowadzącego zajęcia z uczniem;

4)                  poradni psychologiczno-pedagogicznej, w tym poradni specjalistycznej;

5)                  pomocy nauczyciela.

Pomoc psychologiczno - pedagogiczną organizuje dyrektor przedszkola, szkoły lub placówki. W szkole pomoc psychologiczno-pedagogiczna jest organizowana i udzielana w formie:

•               klas terapeutycznych (z wyjątkiem szkół specjalnych);

•               zajęć rozwijających uzdolnienia;

•               zajęć dydaktyczno-wyrównawczych;

•               zajęć specjalistycznych: korekcyjno-kompensacyjnych, logopedycznych, socjoterapeutycznych oraz innych zajęć o charakterze terapeutycznym;

•               zajęć związanych z wyborem kierunku kształcenia i zawodu oraz planowaniem kształcenia i kariery zawodowej;

•               porad i konsultacji.

 

= rodzicom uczniów i nauczycielom

•              porad i konsultacji;

•              warsztatów i szkoleń.

Rodzaje zajęć

1.                  Zajęcia rozwijające uzdolnienia organizuje się dla uczniów szczególnie uzdolnionych przy wykorzystaniu aktywnych metod pracy. Liczba uczestników zajęć wynosi do 5 uczniów.

2.                  Zajęcia dydaktyczno-wyrównawcze organizuje się dla uczniów mających trudności w nauce, w szczególności w spełnianiu wymagań edukacyjnych określonych w podstawie programowej kształcenia ogólnego dla danego etapu edukacyjnego.

Liczba uczestników zajęć wynosi do 8 uczniów.

3.Zajęcia specjalistyczne:

>zajęcia korekcyjno-kompensacyjne organizuje się dla uczniów z zaburzeniami i odchyleniami rozwojowymi lub specyficznymi trudnościami w uczeniu się.

Liczba uczestników zajęć wynosi do 5 uczniów.

>             zajęcia logopedyczne organizuje się dla uczniów z zaburzeniami mowy, które powodują zaburzenia komunikacji językowej oraz utrudniają naukę.                                                                            Liczba uczestników zajęć wynosi do 4 uczniów.

>             zajęcia socjoterapeutyczne oraz inne zajęcia o charakterze terapeutycznym organizuje się dla uczniów z dysfunkcjami i zaburzeniami utrudniającymi funkcjonowanie społeczne. Liczba uczestników zajęć wynosi do 10 uczniów.

4.Zajęcia związane z wyborem kierunku kształcenia i zawodu oraz planowaniem kształcenia i
kariery zawodowej organizuje się w celu wspomagania uczniów w podejmowaniu decyzji
edukacyjnych i zawodowych, przy wykorzystaniu aktywnych metod pracy. Zajęcia te prowadzą
nauczyciele, wychowawcy grup wychowawczych i specjaliści.

•              Zajęcia rozwijające uzdolnienia, zajęcia dydaktyczno-wyrównawcze oraz zajęcia specjalistyczne prowadzą nauczyciele i specjaliści posiadający kwalifikacje odpowiednie dla rodzaju prowadzonych zajęć.

•              Godzina zajęć dydaktyczno-wyrównawczych trwa 45 minut, a godzina zajęć specjalistycznych trwa 60 minut.

•              W uzasadnionych przypadkach dopuszcza się prowadzenie godzin zajęć specjalistycznych w czasie krótszym niż 60 minut, zachowując łączny czas zajęć ustalony dla danego ucznia.

Nauczyciele, wychowawcy grup wychowawczych oraz specjaliści prowadzą w przedszkolu, szkole lub placówce działania pedagogiczne mające na celu:

1.                  rozpoznanie zainteresowań i uzdolnień uczniów, w tym uczniów szczególnie uzdolnionych, oraz zaplanowanie wsparcia związanego z rozwijaniem zainteresowań i uzdolnień uczniów.

2.                  rozpoznanie indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz indywidualnych możliwości psychofizycznych uczniów oraz zaplanowanie sposobów ich zaspokojenia, w tym w szczególności w:

a) przedszkolu - obserwację pedagogiczną zakończoną analizą i oceną gotowości dziecka do podjęcia nauki w szkole (diagnoza przedszkolna),

b)                  klasach I-III szkoły podstawowej - obserwacje i testy pedagogiczne, a także stosują inne metody mające na celu rozpoznanie u uczniów ryzyka wystąpienia specyficznych trudności w uczeniu się,

c)                  gimnazjum i szkole ponadgimnazjalnej - doradztwo edukacyjno-zawodowe.

 

Nauczyciel, wychowawca grupy wychowawczej lub specjalista informuje niezwłocznie dyrektora przedszkola, szkoły lub placówki o stwierdzonej potrzebie objęcia ucznia pomocą psychologiczno-pedagogiczną, wynikającej z przeprowadzonych działań pedagogicznych.

Kto planuje i koordynuje udzielanie pomocy psychologiczno-pedagogicznej?

Planowanie i koordynowanie udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej uczniowi w przedszkolu, szkole i placówce jest zadaniem nauczycieli, wychowawców grup wychowawczych oraz specjalistów, prowadzących zajęcia z danym uczniem

Rozporządzenia w sprawie warunków organizowania kształcenia, wychowania i opieki dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych oraz niedostosowanych społecznie

 

 

Nauczyciele i specjaliści prowadzący zajęcia z uczniem, w ramach pracy zespołu, dla każdego ucznia posiadającego orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego:

•               niepełnosprawnego,

•               niedostosowanego społecznie,

•               zagrożonego niedostosowaniem społecznym,

= opracowują indywidualny program edukacyjno - terapeutyczny (IPET), = dokonują okresowej wielospecjalistycznej oceny poziomu funkcjonowania ucznia oraz w miarę potrzeby modyfikują IPET.

Indywidualny program edukacyjno - terapeutyczny zawiera:

•               zakres dostosowania wymagań edukacyjnych do indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych ucznia oraz indywidualnych możliwości psychofizycznych ucznia,

•               rodzaj i zakres zintegrowanych działań nauczycieli i specjalistów, w tym w przypadku:

•               ucznia niepełnosprawnego - zakres działań o charakterze rewalidacyjnym,

•               ucznia niedostosowanego społecznie - zakres działań o charakterze resocjalizacyjnym,

•               ucznia zagrożonego niedostosowaniem społecznym - zakres działań o charakterze socjoterapeutycznym;

•               formy i metody pracy z uczniem,

•               ustalone przez dyrektora formy, sposoby i okres udzielania uczniowi pomocy psychologiczno-pedagogicznej oraz wymiar godzin,

•               zajęcia rewalidacyjne i resocjalizacyjne oraz inne zajęcia, stosownie do potrzeb;

•               działania wspierające rodziców uczniów oraz zakres współdziałania z poradniami, placówkami doskonalenia nauczycieli oraz innymi instytucjami.

 

 

Rozporządzenia w sprawie warunków organizowania kształcenia, wychowania i opieki dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych oraz niedostosowanych społecznie

Kształcenie specjalne organizuje się

• dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych:

1)niesłyszących;

2)     słabo słyszących;

3)     niewidomych;

4)     słabo widzących;

5)     z niepełnosprawnością ruchową, w tym z afazją;

6)     z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim;

7)     z upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym lub znacznym;

8)     z autyzmem, w tym z zespołem Aspergera;

9)     z niepełnosprawnościami sprzężonymi.

• dla dzieci i młodzieży niedostosowanych społecznie i zagrożonych niedostosowaniem społecznym

 

Kształcenie specjalne dla dzieci i młodzieży:

 

•               z chorobami przewlekłymi,

•               z zaburzeniami psychicznymi,

•               z zaburzeniami zachowania,

•               zagrożone uzależnieniem,

 

posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, które przed dniem wejścia w życie rozporządzenia rozpoczęły naukę w szkole lub oddziale integracyjnym, mogą kontynuować naukę w szkole lub oddziale aż do ukończenia szkoły danego typu.

Pomoc psychologiczno-pedagogiczna udzielana uczniowi w przedszkolu i szkole polega na rozpoznawaniu i zaspokajaniu indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych ucznia oraz rozpoznawaniu indywidualnych możliwości psychofizycznych ucznia, wynikających w szczególności:

  1. z niepełnosprawności
  2. z niedostosowania społecznego
  3. z zagrożenia niedostosowaniem społecznym
  4. ze szczególnych uzdolnień
  5. ze specyficznych trudności w uczeniu się
  6. z zaburzeń komunikacji językowej
  7. z choroby przewlekłej
  8. z sytuacji kryzysowych lub traumatycznych
  9. z niepowodzeń edukacyjnych
  10. z zaniedbań środowiskowych związanych z sytuacją bytową ucznia i jego rodziny, sposobem spędzania czasu wolnego, kontaktami środowiskowymi
  11. z trudności adaptacyjnych związanych z różnicami kulturowymi lub ze zmianą środowiska edukacyjnego, w tym związanych z wcześniejszym kształceniem za granicą

Pomoc psychologiczno-pedagogiczna udzielana w przedszkolu i w  szkole  rodzicom uczniów i nauczycielom polega na wspieraniu rodziców i nauczycieli w rozwiązywaniu problemów wychowawczych i dydaktycznych oraz rozwijaniu ich umiejętności wychowawczych w celu zwiększania efektywności pomocy psychologiczno-pedagogicznej dla uczniów.
Pomocy psychologiczno-pedagogicznej w przedszkolu, szkole i placówce udzielają uczniom nauczyciele, wychowawcy grup wychowawczych oraz specjaliści wykonujący w przedszkolu i w szkole  zadania z zakresu pomocy psychologiczno-pedagogicznej, w szczególności psycholodzy, pedagodzy, logopedzi, nauczyciele oraz inni specjaliści w zależności od potrzeb dziecka.

Pomoc psychologiczno-pedagogiczna jest organizowana i udzielana we współpracy z:

  1. rodzicami uczniów
  2. poradniami psychologiczno-pedagogicznymi, w tym poradniami specjalistycznymi
  3. placówkami doskonalenia nauczycieli
  4. innymi przedszkolami, szkołami i placówkami
  5. organizacjami pozarządowymi oraz innymi instytucjami działającymi na rzecz rodziny, dzieci i młodzieży

Pomoc psychologiczno - pedagogiczną na terenie przedszkola lub szkoły organizuje dyrektor placówki na wniosek rodziców, prawnych opiekunów dziecka, wychowawcy, nauczycieli itp.

Pomoc psychologiczno-pedagogiczna dla uczniów i rodziców realizowana jest poprzez:

Praca pedagoga szkolnego

Podstawowym celem pracy szkolnego pedagoga jest organizowanie w szkole pomocy pedagogicznej dla dzieci, wspomaganie ich rozwoju psychicznego i efektywności uczenia się, współdziałanie z nauczycielami, rodzicami (opiekunami prawnymi), organami szkoły oraz instytucjami pozaszkolnym.

Zadania pedagoga szkolnego:

 

 

PEDAGOG RADZI: 
WARTO MÓWIĆ O TYM CO BOLI

Przemoc to wykorzystanie swojej przewagi nad drugim człowiekiem ( fizycznej, emocjonalnej, społecznej, duchowej). Mamy z nią do czynienia wówczas, gdy osoba słabsza (ofiara) poddana jest przez dłuższy czas negatywnym działaniom osoby lub grupy osób silniejszych (sprawcy przemocy).
Skutki przemocy
Prześladowanie i dokuczanie może dotyczyć każdego, niezależnie od jego wyglądu, umiejętności, zdolności czy sprawności fizycznej. Niektóre osoby mogą wyglądać lub zachowywać się tak, że inni częściej im dokuczają, jednak to nie one są za to odpowiedzialne.
Konsekwencje przemocy ponoszą wszyscy uczestnicy takich sytuacji. Ofiary przeżywają trudne emocje - poczucie poniżenia i upokorzenia, wstyd, lęk, rozpacz i smutek. Długofalowe skutki dla ofiar to obniżona samoocena i problemy społeczne - trudności w nawiązywaniu kontaktów, skłonność do izolacji.
Ofiary przemocy szkolnej bardzo rzadko mówią dorosłym o swoich problemach. Często mają doświadczenia bagatelizowania ich problemów przez dorosłych ("przezywają cię - nie zwracaj na to uwagi", "nie skarż"). Obawiają się też pogorszenia sytuacji, zemsty ze strony prześladowców. Ponadto przeszkadza im wstyd i poczucie winy - "kozioł ofiarny" jest przekonany, że wina tkwi w nim samym. Długotrwałe podleganie presji agresorów może prowadzić do zaburzeń somatycznych, często bardzo poważnych.
Dla sprawców przemocy konsekwencją jest utrwalanie się sposobu agresywnych zachowań, obniżanie się poczucia odpowiedzialności za własne działania, skłonność do zachowań aspołecznych, łatwe wchodzenie w konflikty z prawem. Świadkowie przemocy, którzy nie potrafili się jej skutecznie przeciwstawić, często latami przechowują poczucie winy, niezadowolenie i pretensje do siebie, uczą się też bierności, bezradności i nie reagowania w trudnych sytuacjach.

Formy przemocy szkolnej to:
• Bezpośrednia przemoc fizyczna - bicie, kopanie, plucie popychanie, szarpanie, wymuszanie pieniędzy, zabieranie przedmiotów, niszczenie własności, przezywanie, wyśmiewanie
• Bezpośrednia przemoc słowna i niewerbalna - dokuczanie, przezywanie, wyśmiewanie, wyszydzanie, obrażanie, ośmieszanie, grożenie, rozpowszechnianie plotek i oszczerstw (również poprzez sms-y i internet), pokazywanie nieprzyzwoitych gestów
• Pośrednie formy przemocy - namawianie innych do ataków fizycznych lub słownych, naznaczanie, wykluczanie i izolowanie z grupy
Przemoc psychiczna (słowna) – to emocjonalny gwałt i szantaż, zadawanie dotkliwych, niewidocznych gołym okiem ran psychicznych poprzez poniżanie, zastraszanie, prześladowanie, narzucanie własnych racji i norm, cyniczne szydzenie, wyśmiewanie i kpienie, wymuszanie czegokolwiek by osiągnąć wyłącznie własne korzyści, a przede wszystkim by utrzymać stan strachu i poczucie bezsilności w ofiarze.

Wyśmiewanie i wyszydzanie , długotrwałe nękanie, izolowanie i psychiczne wykańczanie dziecka przez rówieśników przebiega zwykle przy braku reakcji nauczyciela. Łatwiej zauważyć, ze ktoś jest pobity, dużo trudniej, ze ktoś jest szykanowany przez klasę, atakowany złośliwymi docinkami czy plotkami. Niekiedy klasowemu mobbingowi sprzyja sam nauczyciel: okazując niechęć uczniowi mającemu kłopoty w szkole, wyśmiewając jego wypowiedzi, używając krzywdzących określeń, a nawet przezwisk.
Rówieśniczy terror zaczyna się na ogół niewinnie, już w pierwszej klasie szkoły podstawowej. Siedmiolatki instynktownie wiedzą, kto nadaje się na ofiarę. Piętnują kapusia, kujona, jąkałę, głupka albo tchórza. Nikt z nimi się nie bawi na przerwach, nie chce siedzieć w ławce. Rozpoczyna się proces stygmatyzacji. Najpierw dziecko jest naznaczane przez rówieśników jako inne, a potem samo zaczyna tak o sobie myśleć – twierdzi profesor M. S. Szczepański z Instytutu Socjologii Uniwersytetu Śląskiego (Por. Ostrowska K., 1997). Ofiara zawsze czymś się wyróżnia w grupie: ubiorem, budową, ułomnością, wiedzą. Socjolodzy zaobserwowali, że może się nią stać zarówno dziecko aroganckie i agresywne, mające kłopoty z nauką i lekceważące szkolne środowisko, jak i prymus wyprzedzający rówieśników dojrzałością intelektualną. Inność zawsze budzi niechęć i strach. Mobbingowi nierzadko poddawane są dzieci słabsze psychiczne, nie potrafiące zastosować przemocy wobec innych. Ofiary mobbingu cechuje tu skłonność do nieznośnego spoufalania się, SA to osoby, które strasznie się kompromitują, poruszają się niezręcznie lub tez należą do typu odpychających karierowiczów. Ofiara często tai fakt bycia pokrzywdzona i kontynuuje właśnie te sposoby zachowań, które dla większości SA pretekstem do szykan.

Od tych, którzy stosują terror psychiczny, najczęściej nie należy oczekiwać poczucia winy. Sprawcy mobbingu, z którymi się rozmawia o ich zachowaniu, często nie odczuwają żadnej odpowiedzialności za swoje czyny, ich argumentacja opiera się na stwierdzeniu, ze inni postępują przecież tak samo i nikt źle tego nie ocenia. Inicjatorzy szkolnych tortur maja na ogół silna potrzebę dominowania i niski poziom empatii. najczęściej działają w grupie, bo tam uruchamia się mechanizm rozmywania odpowiedzialności.
Przemoc to nie tylko bicie, ale wszystkie sytuacje, kiedy silniejszy, bardziej pewny siebie lub starszy uczeń/grupa uczniów krzywdzi słabszego od siebie.

W szkole możesz spotkać trzy rodzaje przemocy:
przemoc fizyczna:
• bicie
• kopanie
• opluwanie
• szarpanie
• niszczenie rzeczy
• zamykanie w pomieszczeniu
• wyłudzanie pieniędzy
• okradanie
przemoc słowna:
• przezywanie
• wyśmiewanie
• grożenie
• obgadywanie
• poniżanie
• szantażowanie
Pamiętaj, że istnieje trzeci rodzaj przemocy!
przemoc bez słów i kontaktu fizycznego:
wrogie miny i gesty
• (może to być kciuk skierowany w dół; zatykanie nosa, kiedy dana osoba jest obok)
• izolowanie
(nie dopuszczanie kogoś do zabawy, rozmów, czasem rano ustala się, że do danej osoby nikt się nie odezwie, nikt z nią nie usiądzie)
Wyśmiewanie lub izolowanie mogą być czasem bardziej bolesne, niż bicie, chociaż wiele osób nie pokazuje, że cierpi. 
przemoc słowna: przezywanie, wyśmiewanie, obrażanie, plotkowanie, obgadywanie, namawianie się, rozpowszechnianie plotek i oszczerstw (również poprzez sms-y i Internet), grożenie, szantażowanie, itp.
pamiętaj, że jesteś ofiarą przemocy także wtedy gdy:
-jesteś przezywany;
-ktoś opowiada innym nieprawdziwe historie na Twój temat;
-jesteś ośmieszany przez swoich kolegów i koleżanki;
-ktoś niszczy lub zabiera Twoje rzeczy;
-ktoś kradnie Twoje pieniądze;
-w Internecie publikowane są obraźliwe informacje o Tobie;
-dostajesz obraźliwe sms-y lub telefony;
-nie chcesz iść do szkoły, bo boisz się spotkać swoich prześladowców;
Konsekwencje przemocy ponoszą wszyscy uczestnicy takich sytuacji
Ofiary przeżywają trudne emocje - poczucie poniżenia i upokorzenia, wstyd, lęk, rozpacz i smutek. Długofalowe skutki dla ofiar to obniżona samoocena i problemy społeczne - trudności w nawiązywaniu kontaktów, skłonność do izolacji.
Dla sprawców przemocy konsekwencją jest utrwalanie się sposobu agresywnych zachowań, obniżanie się poczucia odpowiedzialności za własne działania, skłonność do zachowań aspołecznych, łatwe wchodzenie w konflikty z prawem.
Nie myśl, że powiedzenie komuś o przemocy jakiej doświadczasz lub agresji skierowanej do Ciebie niczego nie zmieni i jest zbędne. Jeśli nikt nie wie, że cierpisz to będzie mało prawdopodobne, że uzyskasz pomoc jaka Ci się należy.
Zanim pomówisz kogoś, znieważysz lub będziesz komuś groził dobrze się zastanów, bo to nie tylko niestosowne zachowanie ale także są to czyny zabronione przez ustawę karną, a zatem stanowią przestępstwo.

MÓWIMY STOP UZALEŻNIENIOM

Istnieją dowody kliniczne i eksperymentalne przemawiające za tym, że długotrwałe używanie konopi może prowadzić do subtelnego upośledzenia wyższych funkcji poznawczych, m.in. pamięci, uwagi czy złożonego procesu selekcji i integracji informacji. Udokumentowano również negatywny wpływ konopi na pamięć krótkoterminową oraz zdolność koncentracji.

Wprowadzenie
Wedle szacunków ok. 23 mln Europejczyków używało konopi w ostatnim roku, co stanowi 6,8% wszystkich osób w wieku 15-64 lata. Około 12,5 mln używało tego narkotyku w ostatnim miesiącu (3,7% osób w wieku od 15 do 64 lat). Używanie konopi dotyczy głównie osób młodych (15 do 34 lat), przy czym najwyższy wskaźnik używania jest zgłaszany w grupie wiekowej 15-24 lata (EMCDDA, 2010).
W 2008 roku CBOS, na zlecenie Krajowego Biura ds. Przeciwdziałania Narkomanii, przeprowadził badanie dotyczące używania substancji psychoaktywnych na próbie uczniów ostatnich klas szkoły ponadgimnazjalnej. Używanie marihuany zadeklarowało 30,5% polskiej młodzieży, w tym 16,4% używało jej w ostatnim roku, a 7,3% w ciągu ostatniego miesiąca (dla porównania w 2003 roku było to 10%) (CBOS, 2009). Jeżeli chodzi o dorosłych (15-64 lata), to badanie z 2006 roku na próbie losowej pokazało, że marihuana i haszysz to najpowszechniej stosowane nielegalne substancje psychoaktywne. Chociaż raz w życiu próbowało ich 9% badanych, w ciągu ostatnich 12 miesięcy konopi używało 2,8%, a przyjmowanie w ostatnich 30 dniach zadeklarowało 0,9%. Największe rozpowszechnienie stosowania występuje w grupie osób w wieku od 15 do 24 lat; częściej po marihuanę sięgają mężczyźni (Sierosławski, 2006). Z kolei badanie z 2009 roku, realizowane na próbie reprezentatywnej Polaków w wieku od 15 do 75 lat, pokazało, że w ciągu całego życia doświadczenie z marihuaną miało 5% respondentów, w ciągu ostatnich 12 miesięcy – 2% używało substancji. Używania w ciągu ostatnich 30 dni nie zadeklarował nikt (KBPN, 2010).
Badania europejskie pokazują, że w większości krajów używanie konopi normalizuje się w populacji młodych ludzi, co jednak nie znaczy, że jest to substancja powszechnie używana. Normalizacja w tym wypadku oznacza, że jest to środek dość łatwo dostępny, młodzi ludzie mają wiedzę na jego temat i tolerują jego używanie przez innych, nawet jeśli sami nie używają (Parker i in., 1998). Konopie stają się częścią kultury młodych ludzi, którzy postrzegają tę substancję w kontekście zabawy i spędzania czasu z przyjaciółmi (Fatyga, Sierosławski, 1999).
W przypadku użytkowników konopi zwykle istnieje większe prawdopodobieństwo eksperymentowania również z innymi substancjami, w szczególności ze stymulantami i halucynogenami (np. Zimmerman i in., 2005; Milani i in., 2005; Butler i Montgomery, 2004). Trzeba w tym miejscu jednak podkreślić, że większość polskich użytkowników konopi w wieku od  16 do 34 lat w ciągu ostatniego roku przed badaniem nie używało innych narkotyków, a zdecydowana większość nigdy nie używała opiatów (Moskalewicz i in., 2008). Wiele osób używa konopi przez relatywnie krótki okres w swoim życiu, a potem już nigdy nie wraca do tego zwyczaju (Perkonigg i in., 1999).
Artykuł ten stanowi przegląd najnowszych, dostępnych wyników badań, które poddawały diagnozie wpływ marihuany na zdrowie fizyczne i psychiczne człowieka, jak również na jego funkcjonowanie społeczne.
Zdrowie somatyczne
Simon (2004) podsumował wyniki badań dotyczących negatywnego wpływu marihuany na zdrowie człowieka. Plus oznacza, że istnieją badania stwierdzające negatywny wpływ marihuany na wystąpienie zaburzeń w danym obszarze, zaś minusem oznaczono brak jakichkolwiek dowodów na szkodliwe działanie marihuany.
Tabela 1. Konsekwencje zdrowotne używania marihuany
Zaburzenia Dostępność dowodów naukowych
zgon —
układ krążenia +
układ oddechowy +
zaburzenia genetyczne —
zaburzenia układu immunologicznego —
zaburzenia płodności —
rak głowy/szyi —
rak prostaty —
niska waga urodzenia u noworodków +
wypadki +
„+” istnieją jakiekolwiek dowody; „—” nie istnieją dowody.
Źródło: Simon, 2004.
Jak wynika z tabeli 1., marihuana, według badań, ma negatywny wpływ na układ krążenia. W trakcie używania THC może dojść do tachykardii, czyli zwiększenia częstotliwości uderzeń serca. Również poziom ciśnienia krwi może się zmieniać, co w konsekwencji może prowadzić do zawrotów głowy (Hall, Solowij, 1998). W zwierzęcych modelach badań nad używaniem marihuany, Adams i Martin (1996) potwierdzili występowanie nadciśnienia tętniczego i bradykardii powodującej obniżenie akcji serca poniżej 50 uderzeń na minutę. Tym samym używanie marihuany wśród osób cierpiących na choroby układu krążenia może negatywnie oddziaływać na stan ich zdrowia. Szczególnie może mieć to wpływ na stan zdrowia osób starszych, cierpiących na dolegliwości somatyczne. Jednak rozprzestrzenienie używania konopi indyjskich w tej grupie wiekowej jest dość znikome (Hollister, 1998).
Innym układem narażonym na niepożądane działanie zażywania marihuany, według badań, jest układ oddechowy. W porównaniu do wypalenia jednego papierosa, wypalenie jednego skręta marihuany pozostawia w płucach 1/3 więcej substancji smolistych (Wu i współ., 1988). Zważywszy na znacznie mniejszą częstotliwość palenia marihuany, szkody dla płuc i dróg oddechowych palaczy tytoniu są znacznie większe. Jednak osoby chorujące na astmę, narażone są na powstanie trudności z oddychaniem. Palenie marihuany, podobnie jak palenie tytoniu, wpływa na obniżenie wydajności płuc czy uszkodzenie oskrzeli. Substancje smoliste powstałe w wyniku palenia zwiększają prawdopodobieństwo wystąpienia raka płuc i narządów układu oddechowego. Jednak te negatywne skutki palenia konopi zostały potwierdzone jedynie w badaniach eksperymentalnych na zwierzętach (Hall i Solowij, 1998) przy zastosowaniu znacznie większej ekspozycji na dym niż w przypadku palaczy marihuany.
Kolejnym problemem, na który uwagę zwracają badania, jest niska waga urodzenia u noworodków. Dzieci matek, które używały marihuany w trakcie ciąży, mają niższą wagę urodzeniową i są mniejsze w porównaniu do dzieci matek, które nie używały konopi (Hollister, 1998).
W badaniach potwierdzono również szkodliwy wpływ marihuany na zachowanie kierowcy w ruchu ulicznym, które może być przyczyną wypadków. Marihuana, podobnie jak inne środki zmieniające świadomość, zwiększa ryzyko wystąpienia wypadku (Smiley i in., 1981, Stein i in., 1983; McBay, 1986; Soderstrom i in., 1988). Jednak oszacowanie wpływu używania marihuany chociażby na zdolność prowadzenia pojazdów jest trudne i zależy od indywidualnych predyspozycji użytkownika. Według badań eksperymentalnych, dawka 10-15 mg THC, w czasie jednej godziny od momentu spożycia, powoduje zmiany w świadomości, które skutkują zaburzeniami poznawczymi upośledzającymi zdolność do kierowania pojazdem. Taka ilość THC znajduje się średnio w jednym „skręcie” i odpowiada od 0,5 do 1 promila alkoholu. Bezpośrednie efekty spożycia konopi, które wpływają na zdolność prowadzenia pojazdów, na ogół mijają w ciągu 24 godzin (Simon, 2004).
Z kolei testy drogowe pokazują, że marihuana w małym stopniu wpływa na zdolność kierowania pojazdem i wpływ ten jest mniejszy niż w przypadku niskich i średnich dawek alkoholu, a także wielu legalnych leków. Są ponadto badania, które pokazują, iż w przeciwieństwie do alkoholu, który powoduje wzrost zachowań agresywnych na drodze, marihuana sprawia, że kierowca jest raczej bardziej ostrożny (Hall, Room, 1995; Stein, 1983). Badania śmiertelnych przypadków wśród kierowców wykazują,
że jeśli w ich krwi zostaje wykryte THC, to jednocześnie najczęściej jest tam też wykryty alkohol.
Zdrowie psychiczne
Istnieją dowody kliniczne i eksperymentalne przemawiające za tym, że długotrwałe używanie konopi może prowadzić do subtelnego upośledzenia wyższych funkcji poznawczych, m.in. pamięci, uwagi czy złożonego procesu selekcji i integracji informacji (Kleiber i Kovar 1997; Hall i Room, 1995; Hall i Solowij 1998; Page i in., 1988; Solowij i in., 1991, 1995; Tennent i Groesbeck, 1972). Udokumentowano również negatywny wpływ konopi na pamięć krótkoterminową oraz zdolność koncentracji (Tennent i Groesbeck, 1972; Hall i Room, 1995; Hall i Solowij, 1998).
Jeżeli chodzi o wpływ marihuany na zaburzenia i choroby psychiczne, to substancja ta zażywana w bardzo dużych dawkach może wywoływać trwałą psychozę z przewagą objawów, takich jak: splątanie, amnezja, złudzenia, halucynacje, lęki, pobudzenie i hipomania (Chopra, Smith, 1974; Edwards, 1976; Thomas, 1996). Jest to jednak niezwykle rzadkie zjawisko (Johnson, Smith, Taylor, 1988; Philips i in., 2002). U niektórych osób można było zaobserwować silne zaburzenia lękowe oraz niekiedy przykre stany depresyjne spotęgowane cierpieniem emocjonalnym i brakiem poczucia celu w życiu (Thomas, 1993; Weil, 1970). Większość z tych objawów dotyczy głównie niedoświadczonych użytkowników marihuany bądź osób, które spożyły jednorazowo duże dawki (Tennent, Groesbeck, 1972). Długoletnie używanie marihuany może być także częstą przyczyną anhedonii i zaburzeń nastroju (Dornbush, 1974; Kolansky, Moore, 1971).
Badania epidemiologiczne wskazały na współwystępowanie problemu zażywania konopi i schizofrenii (Andreasson i in., 1987; Arsenault i in., 2002), nie jest jednak jasne, czy występuje tu związek przyczynowo-skutkowy (Williams i in., 1996). W tych rzadkich przypadkach, kiedy doszło do rozwinięcia schizofrenii, poprzedzało ją regularne zażywanie konopi indyjskich przez co najmniej rok (Allebeck i in., 1993; Jablensky i in., 1991). Zaobserwowano również, iż nawrót do stanu psychotycznego zdarza się wcześniej i częściej wśród osób używających konopi indyjskich (Linszen, Dingemans, Lenior, 1994). W populacji generalnej występowanie schizofrenii ocenia się na poziomie ok. 1%. Badania pokazują, że wśród osób zażywających marihuanę, odsetek ten jest dwukrotnie większy, wynosi ok. 2% (Allebeck i in., 1993; Jablensky i in., 1991).
Jedna z głównych obaw co do psychologicznych następstw chronicznego używania konopi dotyczy ich niekorzystnego wpływu na motywację osób dorosłych. Dowody na istnienie „zespołu amotywacyjnego” u dorosłych są oparte na opisach przypadków i doniesieniach z obserwacji (Kolansky i Moore, 1971; Millman i Sbriglio, 1986). Wyniki badań kontrolowanych i laboratoryjnych są mniej jednoznaczne w tym względzie, niewielka liczba badań potwierdza jednak istnienie takiego zespołu (Mathew, 1993; Jones, 1984). Syndrom amotywacyjny u użytkowników marihuany objawia się głównie zanikiem woli do wykonywania prostych i codziennych czynności, apatią, poczuciem pustki i nudą oraz ogólnym spłyceniem doznań na poziomie emocjonalnym (Martin-Sanchez i in., 2009; Brook i in., 2011).
Badania z wykorzystaniem standaryzowanych kryteriów diagnostycznych przyniosły dowody na istnienie zespołu uzależnienia od konopi, który charakteryzuje się utratą kontroli nad używaniem substancji, koncentracją na zażywaniu substancji, kompulsywnym przymusem zażywania oraz doświadczaniem pewnych trudności w zakresie funkcjonowania psychospołecznego (Anthony i Helzer, 1991; Miller i Gold, 1989). Jak w przypadku innych substancji psychoaktywnych, ryzyko uzależnienia jest najwyższe wśród osób, które w wywiadzie deklarują codzienne zażywanie konopi indyjskich. Zespół uzależnienia od konopi może wystąpić u osób chronicznie biorących duże dawki tego środka. Mocne dowody doświadczalne wskazują, że u osób takich może wytworzyć się tolerancja na subiektywne skutki zażywania. Dane dowodzą też, że niekiedy może wystąpić zespół odstawienia jako reakcja na nagłe zaprzestanie używania konopi, choć zespół ten ma przebieg znacznie łagodniejszy i mniej wyraźny niż w przypadku odstawienia alkoholu bądź innych narkotyków (Jones i Benowitz, 1976). Objawy ewentualnego zespołu odstawienia konopi (drażliwość, stany lękowe, drżenia kończyn, wzmożonej potliwości, nudności i zaburzenia snu) wy Drukuj stronę »

Szkoła Podstawowa w Mstowie
ul. Partyzantów 2, 42-244 Mstów

Tel.: 34-3284-107 /  34-3295-285
Fax: 34-3284-141
e-mail: sekretariat@szkolamstow.pl

 

 

 

© 2018 Szkoła Podstawowa w Mstowie. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Realizacja: intersum.pl
^ do góry